Binnen het werk van Bram Stoof neemt het stilleven een belangrijke plaats in. Hij wordt geboeid door de bescheiden aard van het thema groots en meeslepend is het stilleven niet. Het is bewegingloos en zwijgt. De schoonheid van het stilleven dringt zich niet op maar schuilt genesteld in nederige voorwerpen. Er is een toegewijde aandacht nodig om haar iets van haar geheim te doen prijsgeven. In deze opgave vindt de schilder zijn uitdaging. Achter de gesloten deuren van de werkplaats lost het vergankelijke op in tijdloosheid. Het weggeworpen gebarsten vaasje vindt zich vertaald in verf. In het kalme licht dat door de hoge atelierramen valt komt onder het stof een rijke kleur tot leven. Voorzichtig toont zich de glans van het gewone.