Bram Stoof
"Wat ik mooi vind, wil ik beleven. Dat is mijn passie."

De portretten en stillevens van Bram Stoof zijn realistisch. Bijna klassiek zelfs. "Niet dat ze nu altijd op een foto moeten lijken, maar het gaat er om de waarneming zo precies mogelijk weer te geven. Wanneer ik iemand portretteer, moet degene het ook echt zijn. Anatomisch, maar vooral ook persoonlijk. Al laat ik altijd graag wat ruimte over voor wat ik maar 'de poëzie van de verf' zal noemen."

Zijn atelier zit in een oude school. Bram deelt de ruimte samen met een collega. Door de hoge kleine ramen valt een zacht licht, op de vloer liggen houten planken. Op een klein podium staat een stoel voor het model, aan de muren hangen covers van oude lp's. Verder staat het bomvol snuisterijen. "Toen we hier twee jaar geleden binnenstapten was het een grote lege bak. Maar door het licht was er direct sfeer. Het is hier vriendelijk en er heerst een comfortabel gevoel. We wisten meteen: dit moesten we hebben. Ik ben een intimist, heb heel erg mijn eigen ruimte nodig die door mijzelf bepaald is, zodat ik me er thuis voel. Ik kan niet goed functioneren in zo'n klinische ruimte. Dat rommelige met al die voorwerpen zorgt voor inspiratie voor een stilleven. En het is rustgevend gezelschap. Ik vind ook alles mooi; een tak, een potje, een kleed. Het is heerlijk om op een rommelmarkt te struinen. Soms heb ik ook morgensterneigingen; als de vuilnis op straat is gezet er lekker tussen snuffelen. De meeste voorwerpen hebben een eigen verhaal."

Inspiratie haalt Bram niet zozeer uit andere schilderijen maar uit de dagelijkse omgeving. "Wanneer ik hiernaartoe fiets, het groen van het park zie en de vogeltjes hoor, dan helpt dat enorm. En elk jaar organiseren wij een schilderreis naar Lesbos. Heerlijk met je ezel het veld in. Urenlang is het muisstil. Het klinkt misschien raar, omdat we er al zo vaak geweest zijn, maar ik vind dat hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet. En hoe beter je ziet hoe mooi iets eigenlijk is. Dat kijken heb ik geleerd van Jaap Nieuwenhuis, mijn leermeester en grote voorbeeld op de kunstacademie. Wat ik mooi vind, wil ik beleven. Dat is voor mij passie, niet het met verf kwakken. Vermeer is bijvoorbeeld een rustige schilder, toch durf ik te zeggen dat hij gepassioneerd was."

Naast het schilderen werkt Bram als grafisch vormgever. "Als je het financieel alleen van je kunst moet hebben, geeft dat zo'n extra druk. Bovendien is kunstenaar toch een navelstaarderig beroep. Je zou een beetje zonderling kunnen worden als je elke dag in je eentje in je atelier zit. Mijn werk hangt sinds kort bij Galerie Jan Hoopman aan de Spiegelgracht in Amsterdam. Want werk groeit naarmate je het toetst aan andere ogen."