Dat het niet slechts is wat men ziet maar wat in het zichtbare verscholen ligt, is een overtuiging die Stoof staalde in het landschap. De gevolgtrekking dat fotografie voor hem een onbruikbaar middel is was snel gemaakt. De natuur is groots en grillig, weelderig en hard. Een landschapschilder wordt opgenomen in zijn onderwerp en moet zich, ook fysiek buigen voor de wetten die het stelt. Het licht verglijdt sneller dan het penseel noteren kan, een rukwind trekt de ezel om, de hitte doet het zweet in de ogen branden. Dit alles is te verduren. Het hoort erbij. Wat het ons vertelt, is dat bij de landschapsschilderkunst alle zintuigen een rol spelen. En alle zijn belangrijk voor de vorming van diep begrip. Een weergave die door de naakte buitenkant heendringt.